Wykorzystanie pary technologicznej

Wykorzystanie pary technologicznej

Dostarczanie ciepła do procesów przemysłowych jest podstawowym zadaniem dla zagwarantowania tworzenia wartości ekonomicznej. Często różni się to znacznie od ogrzewania pomieszczeń ze względu na specyficzne wymagania poszczególnych procesów. Para technologiczna charakteryzuje się, tym że w przeciwieństwie do innych nośników ciepła, takich jak woda czy olej termiczny, większość energii jest ukryta w entalpii parowania. 

Zastosowanie pary technologicznej

para technologicznaW przemyśle, para technologiczna, to powszechnie używane określenie na zwykłą parę, która jest wykorzystywana w rozmaitych procesach przemysłowych. Większość energii potrzebnej do wytworzenia pary wodnej jest potrzebna do przejścia wody w stan gazowy. Energia ta jest uwalniana, gdy para powraca do stanu ciekłego. Uwolnione ciepło skraplania odpowiada około 0,6 kWh na 1 kg wody. aby zapewnić taką samą ilość ciepła przy użyciu ciepłej wody, konieczne byłoby ogrzanie lub odpowiednie schłodzenie ponad 25 kg wody o 20 K, pomimo wysokiej pojemności cieplnej wody. Para technologiczna jest odpowiednim medium roboczym, które jest wykorzystywane, w większości procesów, do wytwarzania energii elektrycznej. Woda odparuje pod wysokim ciśnieniem, sprężona para wodna jest rozprężeniu w turbinie, która dostarcza energię mechaniczną i elektryczną poprzez prądnicę. Następnie para wodna jest skraplana, a pompy zasilające odprowadzają wodę z powrotem do parowników. Poprzez odbiór pary z turbiny (turbina parowa upustowa) lub wykorzystanie pary za turbiną (turbina przeciwprężna), na przykład w procesach przemysłowych. Można połączyć dostarczanie pary wodnej i wytwarzanie energii elektrycznej. Poprzez podwójne wykorzystanie uzyskujemy wysoki stopień sprawności. Dzięki korzyściom ekologicznym, tzw. skojarzone wytwarzanie energii elektrycznej i cieplnej jest wykorzystywane przez coraz więcej przedsiębiorców. Wymiana ciepła na powierzchni wymiennika ciepła jest stosunkowo wysoka zarówno podczas odparowywania, jak i skraplania. Ma to zalety konstrukcyjne, szczególnie przy projektowaniu wymienników ciepła.

W zależności od zastosowania wykorzystuje się parę energetyczną, której nie dotyczą wymagania względem czystości (np. wulkanizacja) lub tak zwaną ,,parę czystą”. W przypadku pary czystej wymogi dotyczące klasy jej czystości zależą od rodzaju instalacji i zastosowanych urządzeń. Parę najmniej czystą wykorzystuje się w procesach technologicznych, w których nie dochodzi do kontaktów z żywnością. Jeśli kontakt ma miejsce to konieczne jest wykorzystanie pary o większej czystości.