Precyzyjny śrut sportowy

Precyzyjny śrut sportowy

W strzelectwie sportowym stosowano wiele odmian śrutu, umożliwiających osiągnięcie bardzo różnorodnych efektów. Dopasowanie śrutu do techniki strzelania zazwyczaj bardzo podnosiło celność oraz zasięg dowolnego karabinu wiatrowego, a często umożliwiało również strzelanie w niesprzyjających warunkach pogodowych. Oprócz śrutu kulowego, używanego głównie rekreacyjnie, najczęściej stosowaną odmianą był śrut grzybkowy, zwany potocznie diabolo.

Zaokrąglony śrut do strzelania precyzyjnego

śrut zaokrąglonyGrzybkowy śrut był przeznaczony do strzelectwa sportowego, i często był używany zarówno na niewielkich zawodach, jak i dużych imprezach sportowych. Nie był jednak najbardziej precyzyjną odmianą śrutu, ani też najbardziej aerodynamiczną. Na jego podstawie stworzono natomiast śrut zaokrąglony, pozornie podobny do grzybkowego, aczkolwiek przeznaczony do strzelania precyzyjnego na średnim i dalekim dystansie. Zamiast głowni zakończonej szpicem, owy śrut posiadał zaokrągloną powierzchnię z ciężkim rdzeniem z ołowiu czy stopów stali. Zaokrąglona głownia zapewniała znacznie lepszy tor lotu, oraz zmniejszała podatność amunicji na wpływ wiatru. Dociążony rdzeń, natomiast, umożliwiał jak najdłuższe zachowanie energii, a przez to zwiększał skuteczny zasięg karabinu. Najczęściej stosowaną odmianą śrutu zaokrąglonego była amunicja o wagomiarze pozwalającym na komfortowe strzelanie zarówno z rekreacyjnych karabinów wiatrowych jak i nowoczesnych wiatrówek gazowych, stosowanych w dyscyplinach sportowych. Była to jedyna odmiana tego rodzaju śrutu posiadająca ołowiany rdzeń, gdyż w wielu konkurencjach sportowych używanie ołowianej amunicji, lub też śrutu zawierającego ołów, było zabronione. Do wiatrówek gazowych o wysokich prędkościach wylotowych zalecano cięższy wariant, posiadający głownię ze stopów stali, jak również dociążony rdzeń. Śrut ten był najczęściej używaną amunicją w dyscyplinach strzeleckich, obejmujących strzelanie na daleki dystans, zazwyczaj powyżej czterystu metrów, i umożliwiał celne oddawanie strzałów nawet w bardzo złych warunkach pogodowych.

Najcięższa odmiana śrutu, wykonana ze stopów stali i tytanu, nie była spotykana poza eventami sportowymi. Była bowiem zbyt ciężka by można było ją stosować w karabinach wiatrowych o mocach wylotowych dopuszczonych w strzelectwie klasycznym. Używana była natomiast w dalekodystansowym strzelectwie precyzyjnym, z użyciem gazowych karabinów wiatrowych o najwyższych mocach wylotowych, umożliwiających oddawanie strzału powyżej siedmiuset metrów.